Na uroczystość 350-lecia Gimnazjum św. Marji Magdaleny w Poznaniu

Obywatele — Koledzy!

Z miejsca, na którem stałem przed 27 laty, otrzymując z rąk pruskich władz szkolnych świadectwo dojrzałości, witam i pozdrawiam was, szanowni obywatele i mili koledzy, jako prezydent miasta Poznania. Piersi me rozpiera uczucie niewymownego szczęścia, roztkliwionego myślą o dawniejszej ciemnicy niewoli a dzisiejszem słońcu wolności, i pełen jestem dumy serdecznej, że wyniesiony zaufaniem współobywateli na zaszczytne stanowisko, mogę Wam wszystkim podać dłoń do bratniego uścisku i jako gospodarz miasta i jako wychowanek tegoż zakładu.

Witam Was sercem przepojonem najczulszemi wspomnieniami w pamiętnym dniu 29. listopada, przypominającym nam, byłym uczniom, niezatarte w duszy naszej wieczory, kiedy w ciszy, w ukryciu, święciliśmy uroczystość powstańczą,

ślubując ojczyźnie wierność dozgonną. — Mimo wysiłków germanizacyjnych w czasie niewoli stuletniej, mimo profesorów często duchem obcych, młodzież gimnazjum św. Marji Magdaleny oczywistym była dowodem żywotności i siły ducha narodowego społeczeństwa wielkopolskiego, dostarczając przez trzy ostatnie pokolenia zahartowane w ogniu niewoli ogniwa do nieprzerwanego łańcucha w rozwoju kulturalnym i cywilizacyjnym pomiędzy pokoleniami Rzeczypospolitej szlacheckiej a pokoleniem dzisiejszem, przeżywającem dziejowe momenty odrodzenia Państwa Polskiego.

Gimnazjum św. Marji Magdaleny wychowało w ostatnich kilku dziesięcioleciach te pokolenia czynu patrjotycznego, które obroniły Wielkopolskę wraz z jej stolicą przed zalewem germańskim, kształcąc kadry inteligencji duchownej i świeckiej, które wskazywały ludowi drogę do przetrwania ucisku w czasie największej udręki politycznej. Wydatnej pracy tej przodującej warstwy inteligencji na niwie narodowej zawdzięczamy w dużej mierze, że ludność miasta Poznania nawet w czasie niewoli pruskiej nie niemczyła się, ale — rzecz dziwna, — polszczyła się. Po uzyskaniu zaś wolności politycznej

miejscowy rdzeń polskiego mieszczaństwa tak się wzmógł, z tak żywiołową siłą się rozrósł, że dzisiaj Poznań jest miastem w Polsce najwięcej polskiem.

Poważny dług wdzięczności zaciągnęło miasto wobec gimnazjum tego, skoro takich przygotowało ono przodowników w pracy zawodowej i obywatelskiej.

Więc nietylko łączy miasto nasze z gimnazjum tradycja 3¹/₂ wiekowego współżycia, ale i to wielkie moralne zobowiązanie ludności miasta a szczególniej inteligencji naszej, że gimnazjum wychowywało młodzież kilku pokoleń w takim kierunku, że Poznań ostał się jako bastjon Zachodniej Słowiańszczyzny wobec napierającej fali germańskiej niezachwiany.

Sądzę więc, że mieszczaństwo poznańskie, uznając tę powinność, otoczy swoją alma mater opieką troskliwą, i że pomne na zasługi zakładu tego około wychowania narodowego społeczeństwa polskiego, poprze zabiegi kierowników dzisiejszych około rozszerzenia i udoskonalenia zakładu moralnie i materjalnie.

W uroczystej chwili jubileuszu 3¹/₂ wiekowego niechaj mi będzie wolno złożyć imieniem obywatelstwa poznańskiego uczelni ad

sanctam Mariam Magdalenam w ręce czcigodnego dyrektora i szanownego grona profesorów życzenia najpiękniejszego rozwoju w przyszłości. Niechaj to najstarsze gimnazjum poznańskie będzie wzorem dla wszystkich innych zakładów, niechaj wychowuje młodzież na pełnych obywateli polskich, z poczuciem prawa i obowiązku, chętnych do poświęcania dla drugich, ofiarnie pracujących dla dobra kraju, zapatrzonych w przykłady swoich poprzedników Marcinkowskich, Libeltów. Niechaj wychowując młodzież przyszłych pokoleń w miarę nowych potrzeb i zadań, przyczynia się do postępu ludzkości, na chwałę narodu, na pożytek kraju i miasta.