Przy odznaczeniu wojskowem miasta Poznania przez 55 pułk piechoty przed Ratuszem

Imieniem miasta Poznania składam Tobie Panie Pułkowniku, Korpusowi oficerskiemu oraz całemu Pułkowi z głębi serca płynące wyrazy wdzięczności za zaszczytne udekorowanie miasta naszego odznaką sławetnego poznańskiego 55 pułku piechoty. Uroczystość dzisiejsza jest dowodem ścisłego zespolenia ludności naszego miasta z dziećmi poznańskiemi zszeregowanemi w 55 pułku, który mam zaszczyt powitać przed prastarym naszym ratuszem. Sztandar Waszego pułku, symbol Waszej żołnierskiej czci i honoru pułkowego, pokłonił się przed orłem naszym na ratuszu, symbolem dumy mieszczaństwa poznańskiego, a orzeł nasz spogląda na Was, poznańskie dzieci, z miłością i wdzięcznością, bo wie, że może liczyć na to, że obronicie go przed hańbą niewoli, że nie pozwolicie na to,

ażeby wróg powtórnie zatkwił nad nim znamię obcego panowania.

Pułk Wasz dał już dowody, że umie walczyć mężnie w obronie Ojczyzny; mamy tedy do Was zaufanie, że w ciężkiej potrzebie kraju i miasta spełnicie ofiarny obowiązek żołnierzaobywatela pięknie i godnie.

Niechaj ta łączność duchowa pomiędzy obywatelstwem a wojskiem naszem, zacieśniona dzisiejszą uroczystością, trwa jak najdłużej; żołnierz polski niechaj będzie emanacją woli narodu, niechaj będzie ucieleśnieniem jego siły, uosobieniem jego charakteru, rozsadnikiem cnót obywatelskich, niechaj żołnierz polski pod przewodem oficerów swych stanie się wyrazem patrjotyzmu, poświęcające go na ołtarzu Ojczyzny wszystko.

A Wy Szan. Panowie Oficerowie, podoficerowie i żołnierze poznańskiego 55 pułku bądźcie tego ideału żołnierskiego wykładnikiem i wzorem.

W tej myśli wnoszę okrzyk na cześć 55 pułku: Niechaj żyje 55 pułk i jego Korpus Oficerski! Niechaj żyje p. pułkownik Kawiński!