Przy powitaniu Pana Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Stanisława Wojciechowskiego w Złotej Sali Ratusza

Miłościwy Panie! Czcigodna Pani! Dostojni Goście!

Miasto Poznań przepełnione jest radością i dumą, że może ugościć w prastarym swoim Ratuszu Pana Prezydenta Rzeczypospolitej wraz z Jego Dostojną Rodziną. Witamy Ciebie, Panie Prezydencie, i Ciebie, Czcigodna Pani, sercem wezbranem uczuciem wdzięczności, że dzisiejsza uroczystość otwarcia Targu Poznańskiego uświetnioną została Waszą, Miłościwi Państwo, obecnością. Kornem pochyleni czołem przed Piastunem Majestatu Rzeczypospolitej Polskiej, składamy Ci, Panie Prezydencie, hołd, zapewniając Cię, o głębokiej czci i miłości, jaką my, obywatele poznańscy, otaczamy Cię jako pierwszego Obywatela Państwa.

Poznań, stolica ongi Piastowska, to kolebka narodu, skąd myśl państwowotwórcza rozeszła się po ziemiach polskich. Gdy po długich latach

niewoli, czasu Wielkiej Wojny, zaświtała jutrzenka swobody, hasło zjednoczonej Polski, było najbardziej powszechne w Poznaniu. W odrodzonej Ojczyźnie Poznań, przetwarzając odwieczne pierwiastki rasowe z zaletami przybyszów ze wszystkich krańców Polski, staje się miastem naprawdę wszechpolskiem i pragnie być wykładnikiem woli ogółu narodu polskiego.

Zapewniam Cię, Panie Prezydencie, imieniem całego obywatelstwa poznańskiego, że pragniemy wszyscy szczęścia Ojczyzny jako szczęścia własnego, że uważamy państwo nie za źródło, a za cel szczęśliwości powszechnej, że usiłujemy pracą twórczą przymnożyć dobrobytu narodowego, aby w wyścigu pracy wszechludzkiej poczesne zająć miejsce pomiędzy ludami Europy.

Ofiarne, patrjotyczne, rdzennie polskie mieszczaństwo wiernie i ochotnie stać będzie w szeregach tych mężów, którzy pod Twoim, Panie Prezydencie, przewodem poprowadzą naród polski na wyżyny potęgi państwowej Zygmuntów i Batorych.

Niech żyje Najjaśniejsza Rzeczpospolita Polska! Niech żyje Pan Prezydent Wojciechowski!